DEDİKODU
O dedi, bu dedi, şu dedi…
Kime dedi?
Sana dedi, bana dedi, ona dedi.
Ne dedi?
Bir yarım doğruya,
Binbir öykü ekledi.
Doğruyu, yalanı,
İyiyi, kötüyü birbirine düğümledi…
İşsiz güçsüzleri,
Amaçsız avareleri,
Tanır, bilirdi.
Kim öze, kim göze inanır,
Kim laf peşinde gezer ezberindeydi.
Yaşam nedir,
Ne değildir,
İnsan olmak ne değerdir?
Düşünüp bilmediğiydi.
Canlar yanmış,
Yürek yaralanmış,
Yer, yerinden oynamış,
Yuvalar sallanmış,
Kimi mutsuz olmuş,
Kimi şiddet görmüş,
Kimi ölmüş,
Farkında değildi.
Gece demez, gündüz demezdi,
Dolaşır sokakları, evleri,
Toplar başına işsiz, güçsüzleri,
Sıralar ezberden sözleri.
Kimine yakından,
Kimine uzaktan,
Zerk eder kanına zehirleri.
Tanıdı, tanımadı,
Söyledi, anlattı,
O dedi, bu dedi, şu dedi,
İşi, gücü dedikodu.
Kime dedi, ne dedi?
Sana dedi, bana dedi, ona dedi,
Olanı boş verdi,
Olmayanı anlattı.
Gönüller kırdı,
Sevenleri ayırdı,
Muhabbeti bitirdi
Boş lafı bitirmedi.
Be hey gafil!
Bu hayat değer miydi?
Ne varsa düzüp dediğin,
Hepsi sendeydi.
Bırak şu dedikoduyu,
Sen kimdin,
Neydin ne değildin?
Aynaya bir bak,
Ne aldın, ne verdin,
Ne götüreceksin?
Bir kere de onu deseydin,
Demek yetmez,
Ne ürettin,
Kime ürettin?
Bir kere de onu gösterseydin.
***
Editör: Nurdan Günay
