ÇOCUKLAR AĞLAMASIN
Gözlerimi yumdum!
Kocaman iç geçirip, varlığımı düşünüyorum.
Ah keşke yaşasaydı anneme sorsaydım.
Ya babama ne demeli, bari bekleseydi olgunlaşmamı.
Şimdi hayalimde beliren o boşlukları neyle doldurayım....
Çok korkuyorum çok, derinlerde bir yerlerde duran umudum da çekip gider mi?..
Konuşuyorum benimle, sen kalbini sakın bozma!..
Gözlerim dolu dolu gök yüzüne bakıyorum...
Uçmasın diyorum şu güvercinler, kıskanıyorum.
Nasıl da cilveli kanat çırpıyor yavrular, analarıyla...
Türküler, şiirler de derman olmuyor bu zamanlar!..
Gözlerimin önünden siyah bulutlar geçerken,
Ben beyaz ,
duygularıma binip uçmak istiyorum aslında!..
Ne olur kimseye söyleme , yüreğim...
Çocukken parçalanmış duygular merhametsiz olur mu hiç....
Ve; aramaz mı anne sevgisini....
Haksızlığa susuyorum, çünkü cevap vermeyi öğreten olmadı.
Burada umutları vuruyorlar anne!..
Ağlıyor, kimsesiz çocuklar!..
Yumuşak bir kalbi de kimse sevmiyor baba!..
