CAN
İlmek ilmek çözülür,
akşama yaslanmış düşler.
Yüzünde şekillenmeye başlar,
bastırılmış heyhatlar.
Ohlar, çaresizliğiyle yer değiştirir.
Eskicinin tozlu raflarına düşmüş ahlarla!
Can istenmeyen gelin gibidir,
yaşlılığı kabullenemeyen bedende.
Sonra,
İnce bir siren sesi karışır,
Doğumhanenin sabah güneşlerine.
Sönmeye başlayan yıldızın son kavgasıdır bu.
Ayrık otları, alıp götürmüştür baharları.
Neşter, nefesten yana.
Cemreler, söz dinlemiyor.
Kocamış tohumlar dökülür,
Gün görmüş heybeden toprağa.
Çatlayan dudaklarda isterik nöbetleri.
Göçmen kuşlar alıp götürmüşler yağmuru.
Bir el gölgesi düşer alışkın salacağa.
Papirüsten emanet yazgılar, sığdırılmış ipek kağıda.
Hiç bitmez sanılan her şey solgun.
Zaman sana sormadan dokumuştur, paha biçilmez son deseni.
Kaçabilen var mı gülüm?
Ezber dayanır mı artık, ufuğa kenetlenmiş suskunluğa?
Kapı önüne bırakılmış eski paltoda saklıdır tüm kabahatlar.
Küf kokulu nameler fırlar, sokağın yalancı ışıklarına.
"Kadınım" kelimesi soyunur doğum sancısı tadında.
Özensiz yazılmış cümlelerin arasından,
Sahibine koşmak ister.
Ama dedim ya
Can küstür artık yaşlı bedene.
***
Editör: Bilgi Şakar
