BİZ BİZ DEĞİLİZ
"Öyle garip bir çağda yaşıyoruz ki kendimize gelmek yerine kendimizden uzaklaşıyoruz. Oysa dünya sahnesinde bulunmamızın en büyük gayelerinden birisi de kendimizi kendimizle buluşturmaktır.
Uzaklaşmak birer meslek haline gelmiş gibi; bütün insani değerlerden, haktan, hukuktan, adaletten uzaklaşıyoruz. Her şeye çıkar odaklı bakıyor, öyle değerlendiriyoruz. Çıkarımıza aykırı olan her şeyi reddediyoruz.
Bu zihni yapı, bizi bizden de uzaklaştırıyor. Biz artık biz değiliz. Özümüz kayıplarda; peşine düşmek, aramak gibi bir derdimiz yok çünkü onu kaybettiğimizin dahi farkında değiliz." diye düşündü Yusuf.
Yedi kat semadan düşüyormuş gibi ruhu daralıyor, yüreği sıkışıyor, beyninde şok etkisi yapan depremler oluyordu. Pencereden dışarıya baktı, uzaktaki dağlar gözlerine ilişti. Heybetli dağlara hayranlıkla baktı. Ve: "Bu ihtişamlı dağlar da tuzla buz olacak.
Biz insanlar, dağlar kadar güçlü bir yapıya sahip değiliz ancak onlar gibi dik ve heybetli durmak yerine, dağlardaki çer çöp misali her rüzgarın akımına kapılıyoruz. Derinlikli olmak yerine yüzeysel bir yaşam sergiliyoruz."
Derin bir boşluğun içine düşmüş gibiyiz. Kurtulmak için doğru bir gayret göstermek yerine nedense boş şeylerle avunarak kendimizi teselli etmenin peşindeyiz.
Oysa boş şeyler bizi boşluktan kurtarmaya müktedir değildir.
Derinliğimiz olmadığı için kendimizi yapay zekanın eline bırakmış durumdayız. Gençliğimizi umar hale geldik. Veriyoruz bir resim, yapay zeka bey o resmi pürüzsüz hale getirerek bize geri veriyor ve biz o nesne ile mutlu oluyor, o nesneyi herkese göstermeye çalışıyoruz.
O nesne bize ne kazandırıyor, nasıl bir duygu yaşatıyor, gerçekten kalbimiz mutmain oluyor mu?
Biz mi yoksa o nesne mi değerli? O nesneye verdiğimiz ihtimamı kendi özbenliğimize veriyor muyuz?
Gün geceye evrilirken Yusuf hâlâ kendine evrilmedi.
Kolay mıydı insanın kendine evrilmesi? Bütün düğümler bu noktada durmuyor muydu? "Bir çözebilsek o düğümü, insan olduğumuzu hatırlardık belki de."
Fakat düğümü çözebilmek için öncelikle düğümün yerini görmek gerekiyor. Sanırım bir basamak atlamıştı Yusuf. Geri dönmeli ve basamakları birer birer tırmanmalı...
Belki Yusuf, bilinçaltına doğru bir yolculuk yapmalı. Zira orası dokunulmamış bir coğrafya gibi...
İnsanın bilinçaltı ne kadar nezih ise o kadar masumdur.
Şu dünyada her şeyin yarışı yapılıyor; zenginlik, konfor, bedensel, güzel görünme, yapay mutluluk ve daha neler neler. Ancak ne yazık ki üstün değerler, insan olmak, içsel huzur gibi temel ruhsal anlamda hiç bir yarış, hiç bir gayret gösterilmiyor.
Yusuf, kendini özlüyordu. Lakin kendini özlediğini bilmiyordu. Sanırım en büyük farkındalık, insanın kendisiyle buluşmasıdır.
***
Editör: Deniz İmre
