BİR DAL PAPATYA KAÇ GÜLÜŞ EDER
Bu saksılarda geçen yıl, ondan önceki yıl menekşe ekiliydi. Mor, mavi, sarı mini mini menekşeler…
Gün değince, su içince yüzümüze doğru gülümseyip duran...
Sonra onlar kurudu, toprağa karıştı. Yenilenen mevsimle tekrar menekşe dikmek istedim. Gittiğim yerde bulamadım.
Bu minik papatyalar gözüme çarptı.
Kendileri minik ama nasıl bir enerji yayıyorlar etraflarına.
“Gelin bizi alın, bir avuç toprağa koyun, bakın nasıl coşarız” der gibi.
Hepsini alamadım tabii.
Beş altı tanesini kucaklayıp eve getirdim.
“Menekşelerden boşalan saksılar sizindir güzellikler, hadi yerleşin, yaz boyu burada durun,” diyerek toprağa koydum.
Biraz da can suyu.
Onlar mutlu, ben mutlu...
Her yeni günde selâmlaşıyoruz şimdi.
Kafamda oluşan dert balonlarını bir anlık da olsa uçuruyor bu minnak sarı göbekli şeyler.
Dün fotoğrafladım, bugün de sizlerle paylaşmak istedim. Belki gören gözlere iyi gelir, azıcık da olsa gülümsetir.
Bulutları dağıtır üstümüzden.
Yüzlerimize papatya gülüşleri kondurur zorluklara meydan okurcasına…
