BEN MİYİM GECE
Ben miyim gece olan,
Yoksa gece mi, beni içine alan?
Bir gölge düşer varlığıma,
Adımı unuturum.
Ama bilirim:
Unutmak bazen,
Hakikati hatırlamanın kapısıdır.
Düşlerim göğe uzanır,
Ayaklarım hâlâ toprağın sabrında.
Karanlığa sarılırım,
Çünkü bilirim:
Karanlık da Hakk’ın bir örtüsüdür.
Isınamam…
Ateş henüz kalbime düşmemiştir.
Söz susar,
Sessizlik dile gelir.
Dil geri çekilir,
Gönül öne çıkar.
Sesim içimde dolaşır,
Nefsime çarpa çarpa kırılır,
Kırıldıkça arınır.
Bir damla yaş süzülür gözümden,
Kalbim secdeye varır.
O an anlarım:
Her gözyaşı bir duadır,
Her dua,
Kulunu Hakk’a biraz daha yaklaştırır.
İşte o vakit anladım Mevlana’yı,
Geceyle gündüzün birbirine değdiği;
O ince anda,
Dert kapımı çaldı.
Ben kapıyı değil,
Kendimi açtım.
Benliğimi,
Mesnevi’nin nuruna bıraktım.
Onun sözü,
Göğe açılan bir kapıydı.
Baktım, kendimi sandım;
Meğer bakışım ona varıyormuş.
Gönül duaya durdu,
Her kelime,
Rahmetten düşen bir kıvılcım oldu.
O kıvılcımda acım yandı,
Yanarken arındı.
Ve acının içinden,
Asırların sabrı,
Sessizce konuştu.
Nefs sustu,
Gönül semaya yöneldi.
Her nefes “Hû” oldu,
Her adım teslimiyet.
İçimden bir ses fısıldadı:
“Bak şu geceye.”
Karanlık sanırsın,
Oysa doğum vaktidir.
Sessizdir
Ama kaderle yüklüdür.
İşte o zaman öğrendim:
Umut her zaman aydınlık değildir.
Bazen umut;
Hiçbir şey istemeden bekleyebilmektir.
Sabırla,
Edeple,
Rızayla,
Karanlıkta yol aramak değil,
Karanlığı,
Yol bilerek yürümektir.
Ben miyim geceye benzeyen?
Belki de gece
Beni, benden vazgeçirmeyen,
Hakk’a açılan bir kapıdır.
***
Editör: Nevin Bahtışen
