BAZEN HAYAT
Sahnenin ortasında duruyordun, o akşam,
Işıklar omuzlarına yük gibi düşerken;
Önümde, arkamda, sağımda, solumda,
Seni alkışlayan bir kalabalık.
O gece içimde susan bir tek ben vardı.
“İyi misin?” diye fısıldadım kendime,
Aynadaki sessizlik cevap vermedi.
Döndün o anda, âniden;
Müziğin ritmine kapılıp
Eteklerin savruldu.
Her adım bir hatıraya çarptı ben de sanki.
Sen geldin aklıma, en olmadık yerde,
“Gitme” demiştim sana bir zamanlar,
"Gitme..."
Ama hayat dinlemezdi kimseyi,
Ben de öğrenmiştim bunu geç ama derinden.
Bazen hayat;
Sadece elindekileri değil,
İçindekileri de alır senden.
Dedim içimden, kimse duymadan.
Alkışlar yükselirken daha da yalnızlaştım.
Bir tebessüm taktım yüzüme,
Çünkü sahnede ağlanmazdı,
Öyle öğretmişlerdi.
Ve şimdi anlıyorum.
Her dönüş biraz vedaymış meğer,
Her alkış biraz daha eksiltirmiş insanı.
“Bitti mi?” diye sordum usulca,
Hayat cevap vermedi yine.
Ama perde yavaşça kapandı.
Bir şiiri daha noktaladık seninle birlikte;
Hafiften, hafiften...
***
Editör: Serpil Azapoğlu
