AİLEM BENİM- II
Sen öğrettin iyiliği,
Affedici büyüklüğü,
Yerdin hep kötülüğü,
Benim ilk mektebimsin.
Vaktinde evde bulunmayı,
Sofrada birlikte diz kırmayı,
Ağıza koymadan lokmayı,
Mübarek besmelemsin.
Nimete şükretmeyi,
Ekmeği bölüşmeyi,
Ayranı nuş etmeyi,
Öğreten bereketimsin.
Hastalanınca birimiz,
Pervane oluruz hepimiz,
Duadadır daim dilimiz,
Şifa bulduğum ocağımsın.
Sırrımı sırladığım,
Derdimi mırıldadığım,
Müşküllerime ortağım,
Deva dolu şifahanemsin.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
