YOKLUK BELASI
Yıllardır benimle gezindi durdu
Gitmedi başımdan yokluk belası
Sanki bir gün gelip hâlimi sordu
Gitmedi başımdan yokluk belası
Yeter artık desem hep bana kızdı
Umulmadık yerden hep beni süzdü
Bir gün güldürmedi hep beni üzdü
Gitmedi başımdan yokluk belası
Çarşı pazar gezsem bırakmaz beni
Ne hâllere koydun yordun bedeni
Satmaya kalksam da almazlar seni
Gitmedi başımdan yokluk belası
Bütün hayallerim yarıda kaldı
Kurudu bağlarım sarardı soldu
Bu olmayan miras atadan kaldı
Gitmedi başımdan yokluk belası
Hep çalışıp durdum tatil bilmedim
Vefasız dünyanın hayrın görmedim
Yumaklar küçüldü büyük örmedim
Gitmedi başımdan yokluk belası
Emeklerim boşa yalan dünyada
Gözümüz olmadı handa hamamda
Ne olur gülsem ki bundan sonra da
Gitmedi başımdan yokluk belası
Her nereye gitsem geride kaldım
Gerçekleri gördüm hayale daldım
Ne yazık sonunda ezilen oldum
Gitmedi başımdan yokluk belası
Yaşayan yaşadı fâni dünyayı
Bizim gibiler de aldı havayı
Sizlere bıraktık köşkü sarayı
Gitmedi başımdan yokluk belası
Artık terk et beni düş bu yakamdan
Çok çektim kahrını böyle bıkmadan
Ne geçti eline cimri olmaktan
Gitmedi başımdan yokluk belası
Yokluk belasını önüme serdim
Bu şiirimle size tercüman oldum
Bir garip Mehmet’im kendime sordum
Gitmedi başımdan yokluk belası
***
Editör: Pınar Akyüz Atmaca
