YILLAR OLDU
Yıllar oldu ayıplı bir beraberlikten sonra.
Epey bir zaman kalbimin kapısı sürgülüydü.
Paramparça olan yüreğimi yeniden, kazanmaya çalışıyordum.
Çünkü yaşamamız için onun bana , benim ona ihtiyacım vardı.
Çoğu geceler kalbimin çığlıkları.
Yüreğimi ağzıma getiriyordu.
Ki bütün bu olanlar, ona benliğimle inandığım bir kadın yüzündendi.
Tamam diyordum yüreğime.
“Sen iyileştiresiye kadar, ben bir insanı kolay kolay sevemem” diyordum.
Sanki hayata küsmüş bir adam bakıyordu kendimi kazara gördüğüm aynalarda.
Aylar, yıllar geçti üzerinden.
Tanrıma ettiğim duaların karşılığını gördüm sonunda
Sabrımın mükafatını senin karşıma çıkmanla gördüm.
Bir kadın, bir kadının açtığı yarayı ne güzel kapatıyormuş.
Tıpkı bir yaranın üstüne sarılan sargı bezi gibi.
Ki o benim sanki tüm hayatımı itinayla saran yara bandı misali.
Hani insan savaş meydanında yara alınca, bir çadıra yaka paça alırlar ya…
Ve sonra senin yaranı unutamadığın bir tebessüm ile sararlar ya.
Elini tutarlar her kanamanda.
Aynen öyle işte.
Yıllar sonra yeniden bir kadına içim ısındı.
Kanamam durdu.
İnancım boy verdi yeniden.
Unuttuğum bir tonun özlemiyle
Onun sesini hapsetmekle meşguldu kulaklarım.
Yürüdüğüm caddelerde gölgesini bile aramak çok mutlu ediyordu beni.
Her an bir köşeden çıkacak
Ve bana ismimle seslenecek gibi geliyor bazen.
Çok defa duraklarda, o sanki otobüsten inecek gibi arıyordu gözlerim.
Belki delice gelecek ama, kim bilir kaç zaman oldu bir kadın için dinlediğim radyoda şarkı tutmayalı.
İlk defa onun için şarkılar bile tuttum.
Hem de gözlerimin içi gülerek.
Üstelik onu tanıdıktan sonra hiç mi, hiç ağlamadım ben.
Eğer ağladıysam ondan habersiz .
İki yakam bir araya gelmesin .
Hüzün çarpsın ki.
***
Editör: Neşe Kazan
