YAKICI SICAK
Yazın kavurucu sıcak, havayı eritmiş altın gibi
Güneş tepede parlıyor, gölgeler bile sustu bu an.
Toprak nefes alıyor, buhar yükselir yavaşça,
İçimde o yakıcı aydınlık, sanki sabahın ilk ışığı.
Kavuruyor ama yakmıyor, tenimi ısıtıyor derinden,
Eski yaralarım bu sıcakta eriyor, sessizce akıp gidiyor,
Huzur bu sıcak havada saklı, bir gizem gibi.
Dünya yoruldu, ben de onunla birlikte dinleniyorum şimdi.
Karanlığı kovmuyor bu ışık, kucaklıyor onu.
Rengini değiştiriyor, griyi altına boyuyor.
İçimdeki yanık, dışarıdaki sıcağa karışıyor
Ve ben, bu iki ateşin ortasında, kendimi buluyorum yolunda.
Gözlerimi kapattığımda sadece ışık ve sessizlik var.
Zaman dondu, her şey durdu, sadece hissediyorum.
Bu sıcaklık; ruhumu temizliyor, dertleri uçuruyor,
Yazın o ağır sıcağı, bana huzuru getiriyor.
Rüzgâr bile yoruldu, havada asılı kaldı.
Sadece o altın tozları, tenimde dans ediyor.
Her damla ter, bir minnettarlık mısrası gibi
Dökülüyor yerin yüzüne, sessiz bir dua gibi.
Gece gelip de bu ateşi söndürse bile,
İçimde o sıcaklık, bir fener gibi yanacak.
Yazın kavurucu sıcağı, ruhumda iz bıraktı,
Artık karanlıkta bile kendi ışığımla yürüyeceğim.
Bu huzur, mevsimlerin ötesinde,
Zamanın akışına karşı duran bir liman.
Yakıcı sıcak, artık bir dost bir sırdaş,
Beni kendime getiren, en saf hâlimle buluşturan yol.
***
Editör: Nevin Bahtışen
