ÜSKÜDAR’DA USULCA KALAN
O zamanlar gençtin.
Hayatı uzun, yolları bitmez sandığın zamanlar… Üsküdar akşamlarında yürürdük. Deniz hep aynıydı ama
her gün biraz değişirdin.
Hayatıma sessizce girdin ama sanki hep oradaymışsın gibi hissettim.
Yanıma oturduğun ilk günü hatırlıyorum. Bir şeyler söylemek istemiştin, gerek kalmamıştı.
Bazı insanlar, konuşmadan da tanıdık gelir ya, günler birbirine karıştı.
Çaylar içildi, yollar yüründü. Ben ilk defa bir yere ait olabileceğimi düşündüm. Ben “biz” dedim içimden ama sen sadece gülümsedin.
Bir akşam, rüzgâr biraz daha serindi. Üsküdar sahilinde durduk. Geleceğimizi anlatıyordum. Zor ama birlikte bir hayatı nasıl yürüteceğimizi.
Dinledin ve gözlerini denize çevirdin, “Ben daha kolay bir hayat istiyorum,” dedin usulca.
Sesin ne kırıcıydı ne de uzak. O an bir şeyin bittiğini anlamadım.
Çünkü bazı vedalar yüksek sesle olmaz sadece içinden bir şey eksilir.
Ve sen gittin.
Ben uzun süre bunu bir kayıp sandım. Ama yıllar geçti yollar değişti, ben değiştim.
Bir gün yine Üsküdar’dan geçerken durup aynı denize baktım.
İçimde bir sızı yoktu, artık sadece hafif bir boşlukla onun yerini alan bir sakinlikti üzerimdeki.
O an anladım ki herkes kalabildiği hayatı seçer.
Sen kendi yolunu, ben kendi gerçeğimi…
Ve “bazı aşklar yarım kaldığı için değil tam olması gerekmediği için hatırlanır” deyip yürümeye devam ettim, arkama bakmadan.
Nihayetinde anladım ki ben seni değil, seninle kurduğum ihtimali sevdim.
***
