ELBET
Elbet karanlıklar unutulacak.
Toprak misali fısıldayacak yüreklere, yeşerecek sevgiler.
Sofrasında ekmek banar gibi
Kazma kürek kaldıracak yıkılanları.
Ya yıkılan kalpler nasıl tamir olacak?
Hangi limanda, penceresiz Gemilerin dibine dalacak?
Hangi vurgun elveda diyecek geleceğe?
Rüyalara mahkûm olmuşken duygular,
Hangi yaşam, saygısızca sırtını dönen dönene?
Hani çektiğin ağrıları dindirecek neşter?
Gözlerim dipsiz kuyu gibi karanlık,
Sabahın ilk ışıklarını istiyorum,
Seni ölçüsüz severken
Bir umut dalında kurumasın.
O güller bir çocuk gibi masum,
Çocuklar özgürce oynasın, dokunmasın kimseler,
Sevgiyle yeşersinler;
Umutlarını, yarınlarını yıkmayın.
Okusunlar çocuklarımız.
Geleceğimizin umutları çocuklarımız...
***
Editör: Bilgi Şakar
