SIRADA UMUTLAR VAR
“mapushaneye amele aranıyor
(Nazım Hikmet'e!)
kıyamam uyandırmaya uykundan
sabahın körü bir ayaz
donmuş toprak
çiğ tutmuş yeşil
sanki geceliğin
(dokunsam çıkar mısın altından)
gece tembihlemiştin
(saçların yüzüme dolandığında)
demiştin ki
“bu son şans elde et”
(“bu da sana benden kuvvet”)
her şeye hazırım birtanem
her şeye “evet”
ve şimdi sokaklarda
ürkek tedirgin ayaklar
gün doğarken gözlerinde
aynı yerde buluştular
önlerinde demir bir kapı
yüksek mi yüksek
taş duvarlarla kaplı
girmesi kolay çıkması zor
ve de bildik parmaklıklar
iki de jandarma var
(haykırdı içlerinden biri
bırakıp burayı gitmeli)
diyelim isteği oldu
akşamları neyse de
sabahları nasıl girmeli
söz bir iken beş oldu
beş iken on
elli oldu yüz oldu
belli ki korkular da aynı
katıldı ona diğerleri
derken o biri
bir türküdür çığırdı
sel olup da çıkarken
onlar bahçe kapısından
bir kâtip geldi avluya
(“kimse yok mu ‘lan' iş arayan!”)
canımın içi çorbayı koy ocağa
sağdan soldan bir kaşık da yağ
bulursan iyi olur hani
bir domates, bir salata bir baş da soğan tabii
aş ermezsin bilirim de
umutlar dizilmiş burda kuyruğa
(tanırsın sen onları
hepsi karısından tembihli)
hiç boşuna bekleme
nasılsa sıra gelmez bize
(acaba cigara mı alsam
duman duman çekeriz geceyi içimize)
***
