ŞİİRCE / UNUTULMUŞLUK
İnsanın insana zulmüdür unutulmuşluk.
Sahipsiz çocukların
Bulutlara yazdığı selamlar
Rüzgarsız mevsime denk gelince,
Nameler üzerindeki isimler
bir bir silindikçe,
Hasret gönüle yüz çevirince,
Sessiz kalır tüm vedalar.
Ah başım,
Kanadı kırılmış ürkek kuşum
Söyleyin kederi yüklenmiş dağlar.
Siz bilirsiniz göçer çadırlarını.
Birbirinden ayrı kimler ağlar.
Hangi gözyaşları yürekleri dağlar.
Dumanı kıt yangınlar sarar
pencereye mıhlanmış bakışları.
Kırgın bir "ah"sesi semada.
Tınısı unutulmuş bebe tadı kalmış
bayramlarda.
El ürkek, avare uzanır yalnızlığa.
Kol kırılır,
İsli gözler alışır karanlığa.
İnsanın insana zulmüdür unutulmuşluk
Bize biz olanadır sözümüz,
anlayanlara
Yolumuza sorgusuz baş koyanlara
Özümüzde bir, ocağımızda dirlik olanlara
Irakları sevgi yapan canlarıma
Ana kucağı sıcaklığıyla selam ola.
