SERZENİŞ
Tüm algılarımı alıp, gittin benden
Geriye bir gülümsemen kalsaydı keşke
Ben sana tutsak, ben sana mecbur
Sen ise ayrılığı yazdın gerçeğe
Bir çizik attın kalbime, kanıyor şimdi
Buruk bir temaşa kaldı yorgun yüzümde
Sevmeye yeminlimisin diye sormuştun ya,
Yeminimi bozmadım, söz özümde
Ağlamaklı her halim, aşk yürekte köz,
Yer etti yüreğimde aşk denilen yengin
Mağlubiyetimi kutlayabilirsin,
Yendin beni, aşk oyununda yendin
Metaforları mı sınamıştın bende,
Güneş miydi misali
Yeşilin güneşe aldandığı gibi miydi
Benim sevmelerim
Gönül dallarımı kırdın,
Meyve vermez sana ait düşlerim
Kışın ortası zaman, nuruna küsmüş dünya
Hani çok seviyordun, ömür boyuydu güya.
Serden geçip yardan geçmemek andım
Sen güzelliktin, ben sana yandım
Yâr bilip koynuma aldım
Sevgi yumağını boynuma sardım
Hiç mi merhametin yok ey yar
Yokluğunun zulmünde ateşlerde yandım
Ay dolanır gecede, suretinde sen
Ah! Nasıl özlediğimi bir bilebilsen
Sensizlik zulüm ey sevdam
Aşk yolunda tek başıma kaldım yaya
Senin için isyan ettim yaşadığım dünyaya
Bu kadar zalim miydin, aldandım yüzündeki riyaya.
Sitemkâr gözlerle bakıyorsun yüzüme
Oysa ben sevgiyi koymuştum özüme
Geceler ayaz, sessizliğin acısı derin
Anladım ki dolmayacak yerin
Gecenin deryasında arıyorum medet
Sensin bu acıma sebep
Sen de hiç yokmuş saygı edep
Nerede verdiğin sözler, bir pula sattın beni
