SENİN BABAN ÖLDÜ MÜ HİÇ?
Senin baban öldü mü hiç?
Benim ölmüştü bir keresinde, on iki yaşındaydım...
Gömüp gelip hayata devam etmiştim ..
Bir yerlerim acıyordu ama neresi olduğunu bilemiyordum..
Yüreğim acıyormuş şimdi öğrendim..
Hırçın bir çocuktum o zamanlar ,hayatı çok umursamıyordum..
Ama yaşamak için hayat ile savaşmanın gerekli olduğunu sonradan acı bir tecrübe ile öğrendim.
Çocukluk aşklarımda olmuştu tabi...
Uzaktan sevdiklerim ..
Yanıma getirmediklerim..
Gencecik yaşında yitirdiklerim..
Her sonun ardından yeni bir başlangıçları dirilttiklerim...
Yıldızları seyretmiş liklerim ...
Bir çiçeği dalından koparmadan sevmişliklerim..
Haksızlığa isyan edip kavga etmişliklerim.
Her kavgaya en önde gitmişliklerim.
Çocuk iken birden büyümüşlüklerim.
Ağlamak ister iken zorla gülmüşlüklerim
Kendini feda etmişliklerimde olmuştu.
Kendini feda etmenin ne olduğunu bilir misin.
İsteyerek yaparsın ama hep acı çekersin.
Kısacası bir insanın başına gelebilecek her şeyi daha çok erken yaşamıştım...
Bir de bir çok kişinin başına gelmeyecek şeyler de vardı..
Onları da yaşamıştım.
Başıma gelecek en güzel şeylerden bir taneside sendin..
Bana yeni bir şey öğretmiştin.
Kendin için de bir şey istemelisin, demiştin..
Ve ben ilk seni istemiştim..
Çünkü sen benim rüyalarımı süslemiştin..
Sen benim ilk deniz kızımdın...
Denize bakıp ilk seni hayal etmiştim...
Ve ben seni daha ilk dalgada yitirmiştim.
Senden sonra da
İnsanlar tanıdım..
Tanımadığım insanlar arasında seni aradım..
Ama sen yoktun
Seni ben hayatımdan ne zaman uğurlamıştım..
Seni uğurlayıp neden hayata devam etmemiştim..
Bilmiyorum.
Söyle sizin oralarda hayat devam ediyor mu ,
Buralar da zaman sende kaldı da..
Oysa ben babamı uğurlayıp hayata devam etmiştim...
Şimdi yeni bir şey daha öğrendim..
İnsan ölümün varlığını yüreğine öğretiyor ama ayrılığı bir türlü yüreğine kabul ettiremiyor..
