SEN YOLUNA BEN YOLUMA
Gittiğin gün sustum önce,
Kelimelerim bile arkandan bakakaldı.
Bir evin ışıkları gibi tek tek söndüm.
Anladım ki bazı sevgiler,
Yüksek sesle söylenince değil,
Sessizlikte yankılanınca gerçek oluyor.
Ve ben seni,
En çok susarak sevmişim.
Sen yoluna, ben yoluma.
Sonra fark ettim,
Ben hâlâ aynı yerde beklerken
Sen çoktan başka cümleler kurmuşsun bile.
Benim biz dediğim yerde,
Sen beni seçmişsin.
Demek vazvgeçmek böyle bir şeymiş.
Arkana bakmadan yürümek…
Sen yoluna, ben yoluma.
Şimdi adını anınca
İçimde bir sızı değil,
Eski bir fotoğraf beliriyor sadece.
Ne kızgınlık var ne de isyan,
Sadece yarım kalmış bir cümle gibi duruyorsun.
Bazı aşklar tamamlanmaz,
Sadece kabullenilir…
Sen yoluna, ben yoluma.
Ve geldim işte buraya,
Kendime daha yakın,
Sana daha uzak.
Kalbimde sana ait olanı,
Usulca yerine bıraktım.
Ne sen bana eksiksin artık
Ne de ben sana…
Bu da benim son cümlem olsun;
Sen yoluna, ben yoluma.
***
Editör: Bilgi Şakar
