SABAHÇI KAHVESİ
Sabahçı Kahvesi'nde oturuyorum.
Çayım açık, içim koyu…
Garson “Şeker?” diye soruyor,
Susuyorum.
Çünkü bazı şeyler şekersiz daha gerçek.
Yan masada bir adam var,
Belli ki o da birini bekliyor,
Hepimiz birilerini bekliyoruz zaten,
Bu saatte, bu şehirde.
Seni düşünüyorum,
Çocukluğumun en uzun cümlesi gibi…
Adını ilk kez söylerken kekelemiştim.
Şimdi içimden bile söyleyemiyorum.
Sevmek böyle bir şeymiş demek.
Yan yana gelmeden yan yana yaşamak.
Kalabalıkta kaybolup
Bir tek sana çarpmak.
Sonra gitmiştin,
Öyle büyük bir gidiş değildi belki,
Ama içimde her şey yerinden oynamıştı.
Terk edilmek sessiz bir depremmiş,
Kimse fark etmez,
Enkazı yıllarca kaldırırsın.
Hüzün dediğin
Her sabah aynı sandalyeye oturmak,
Aynı kişiyi beklemekmiş.
Yine de bekliyorum,
Çünkü vuslat bazen gelmek değil,
Vazgeçmemektir.
Belki hiç dönmeyeceksin,
Belki bu çay hep soğuk kalacak
Ama ben seni sevmeyi,
Çocukluğumdan beri biliyorum.
Sabahçı Kahvesi'nde
Bir çay daha söylüyorum,
Beklemekten vazgeçmeyenler için.
***
Editör: Bilgi Şakar
