OK ve YAY
Oluyor, ben de hata yapıyorum. Hatasız insan olmaz; neticede iyisi, kötüsü ile ağır hatalar olmadığı sürece sorun etmiyorum.
Bazen bunları düzeltmeye çalışıyorum, öneri ve telkinlerle dilimin döndüğünce açıklamalar eşliğinde bilgilendiriyorum.
Ben insanım ve benim gibi insanlara ihtiyacım var; dostluğa, arkadaşlığa bir merhabaya.
Durum böyle olunca bazı şeyleri sineye çekiyor, affediyor, kendi içimde tolere ediyorum.
Kimseyi üzmeyim, kırmayım, yardımcı olayım diye kendi kendimi paralıyorum.
Kimse benim üzüldüğümü, kırıldığımı bilmesin; mağdur edebiyatı yapmayım diyorum ve yapmıyorum.
Şimdi şöyle bir bakıyorum da, ben onlar adına bir başkası adına hayatımı harcadığımın farkına varıyorum.
Kendi kendime soruyorum; ben kimin hayatını yaşıyorum ve benim yaşayamadığım hayatım, arzularım, hayallerim kimin ellerinde ve kimde?
Kafama dank ediyor ve aklım başıma geliyor. Kimseyi düzeltmeye, sevmeye, saymaya mecbur değilim bunu anlıyorum.
Herkesten ama herkesten istisnasız iyi, kötü her şeyi bekliyorum; vay bu da bunu yapmaz demiyorum.
Çünkü artık insanları değil, kendimi derinlemesine tanıyor ve biliyorum. En ağır da olsa, hafif de olsa buna şaşırmıyorum; herkesi olduğu gibi kabul ediyorum.
Kimsenin ne yaşantısı ne şanı ne de şöhreti; iyi mi, kötü mü hiç mi hiç ilgilenmiyorum.
Ne mi yapıyorum? Kendimi daha çok seviyorum; mutlu veya mutsuz artık kendim için yaşıyorum, kimseye de ne bahane ne de suçlamada bulunmuyorum.
İçimdeki huzuru bir hazine gibi saklıyorum. Ben ölünce toprağın olsun.
