MİTSONELER - I
“Seneler, seneler evveldi;
Bir deniz ülkesinde
Yaşayan bir kız vardı”,
bileceksiniz;
Adı, Annabel Lee...
Okyanuslar güzeliydi Annabel Lee…
O deniz ülkesinde herkesin sevgilisiydi…
Ve seneler seneler evveldi, o fiyordların güzeliydi..
Ve yine seneler seneler evveldi;
Maviler aleminde bir güneş doğdu,
adı Aphrodite…
Akdenizin köpüğünden almıştı güzelliğini…
Bir istirdye kabuğunu aralayıp çıkıvermişti içinden.
Zefiros sevdi onu, esti, üfledi,
Altın tozanlara bulanmış sahillere teslim etti,
Güzeller güzeli Aphrodite’yi.
Ve yine, seneler seneler evveldi,
Henüz adı konmamış zamanların bir gününde.
Bir ağacın kabuğundan Adonis dünyaya geldi;
Gördüğü an Tanrısal bir tutkuya kapılan,
Aphrodite’yi baştan çıkaran,
Olimpos aşkın bebeği.
Olamazdı yan yana bu ikili, biri mutlaka gitmeli!
Persephone’nin diyarına indirildi bebek, aşk ateşi sönsün diye.
Ne var ki aşktı bu, güzelse, müptelasının başını sokardı derde…
Bu kez de Persophone’yi düşürdü ocağına, yaktı kavurdu acımadı ona da.
Ama Zeus acıdı kızlarına, girdi araya; kıyamadı aşk yangılarına.
“Dört ay senin dört ay da senin yanında kalacak bu çocuk” dedi.
Aphrodite sekiz ay tutunca çocuğu koynunda,
Persephone’nin çatladı kıskançlık damarları;
bir yaban domuzu saldı,
Domuz kurban aldı aşklarının nesnesi Adonis’i.
Aphrodite başına geldiğinde sevdiceğinin
beyaz bir gül dikeni ok oldu, ayağına battı.
Her kan damlası lale, her damla gözyaşı anemon çiçeğine dönüştü oracıkta.
Adonis’in vücudundan Aphrodite’ın gözyaşları kan olup aktı…
Henüz adı konmamış bir zamandı, Adonis oldu adı.
O günden sonra acının, aşkın çiçeği anemonlar kapladı,
Temmuz gelince o deniz ülkesinin bağlarını…
***
