MEDCEZİR
Güvendim.
Bu yüzden mi başıma gelenler?
İnandım diye.
Bu kirli dünyada,
Temiz bir gönül bulmaya çalıştım.
Cidden mi?
Kandım diye.
Ve sevdim.
Onlar da beni sevdiler zannettim.
Sevgim menfaatsiz diye mi?
Ama ben zanlarımda yanılmak istiyorum.
Zannettikçe kırıyor dünya beni.
Eziyor bu koca şehir.
Şehir ne ki?
Dünya gelsin bir araya!
Sevmekten yorulur mu yüreğim?
İstemiyorum ama!
Kaybetmek istemiyorum beni!
Zor oluyor bazen.
Kaybettim diyorum.
Ve ben,
Gerçekten kaybediyorum artık.
Yanılıyorum.
Yeniliyorum.
Güvenmiyorum artık mesela.
Konuşulanlar benziyor masala.
Çocuk avutuyorlar sanki,
Yalan somut artık bende.
Çünkü görüyorum yalanlarını.
Ve yaşıyorum her gün.
Güvenmiyorum.
Sevemiyorum da,
Nasıl seveyim?
Ne kalmış sevilecek?
Sevgileri de yalan!
Sevmesinler beni bu yüzden.
İhtiyacım kalmadı,
İnancım da.
Bu sözlerim neden mi?
Her gün dışarıda,
Şahit oluyorum yapılanlara.
Benziyorum onlara.
Çünkü ben böyleysem sebebi
Onların taştan kalbi.
Üzüyorlar.
Öldürüyorlar içimdeki çocuğu!
Solduruyorlar hayalimdeki çiçekleri!
Uçurtmalar yok şimdi gökte,
Savaş uçakları uçuyor!
Önceden top oynardık sokakta,
Şimdi topların sesi geliyor!
Kuşlar ötmüyor artık!
Ağaçlar yeşermiyor,
Çiçekler kokmuyor bile.
Küstürdüler onları da.
Hep kızıyorlar başkalarına.
Ama bir bakış yeter görmek için.
Baktıkları zaman ne mi olur?
Sorgularlar ve anlarlar;
Bu dünya onların eseri.
Sessiz çığlıklar atılıyor,
Onlar bu çığlıkların da sebebi.
Duyulmayı bekliyorlar.
Solup gidiyor hayatlar.
Ve o mezarlarda,
Hayalini yaşayamamış bedenler var.
Duvarlar ördüler.
Kalpleri gibi aynı,
Buzdan ve soğuk.
Erimiyor üstelik.
Yapamazsın yazıyor üstünde.
İnançları kırıyorlar çünkü.
Çoğu zaman intikam için.
Hiç kızmasınlar bana.
Değiştirdiler beni ve suçladılar
Değiştim diye.
Oysa tek bir suçlu vardı.
Göremediler!
Sadece kalpleri kör değil artık,
Gözleri de kör besbelli.
Neler yapıyorum görmüyorlar.
Konuşuyorum, duymuyorlar.
Öyleyse bir şey yapmam ben de.
Konuşmam hiç bir zaman.
Pamuk bir iplik getirsinler,
Ağrıyorsa başları dikeyim ağzımı.
Görürler mi o zaman?
Kaybedince anlarlar mı?
Değerim bilinir mi?
Ama istemem!
Onlar farkeder belki,
Zannetmem, ama belki,
Ben yine de eskisi gibi olamam.
Hiç kızmasınlar bana,
Onlara döndü kalbim.
Henüz siyah değil ama!
Gri!
Ne var ki bu dünya izin vermez.
Bir güne kalmaz,
Siyah değil, simsiyah!
