KÖK ve DAL
Adem’den önce
Suyun en karanlık yerinde buldular beni
Toprakla çizip bedenimi
Ruhumu sana bağladılar
Ayaklarımı toprağa
Kadim bir ağaç kovuğunda
Yıkadılar
Ruhumda
Kalan dünleri
Biraz
Güneş sürdüler avuçlarıma
Kundaklayıp
Öylece
Bıraktılar yarına
Yedi bin yıl öldüm ben
O ağaç kovuğunda
Yedi bin yıl yeniden doğdum
Her günün sabahına
Zamandan önceydi
Seni duydum
Öfkeli her rüzgârın
Dudaklarında
Göğün ucunda gördüm
Güneşin aynasına düşen renklerini
Tam yedi bin yıl
Sevdim seni
Yedi bin yıl öldüm
Yedi bin yıl
Umudunla yeniden doğdum
Editör: Suna Türkmen Güngör
