BABA EVİ DİYE BİR YER VARDIR VARDI
Baba evi diye bir yer vardı eskiden;
Ayrılırken üzüldüğün, gidince sevindiğin,
Başın sıkıştığında da kapılarının ardına
kadar açık olduğunu bildiğin.
İkinci evin; arkanı yasladığın dağ, bağ, bahçe…
Hep dumanı tütsün, ışığı sönmesin istediğin,
Başımdan eksik olmasın diye dua ettiğin.
Baba evi diye bir yer var; çocukluğunu, gençliğini yaşadığın,
haber almadan duramadığın, uzak olmaya dayanamadığın.
Baba evi diye bir yer var, ayrılırken kalbinden
bir parça bıraktığın.
Baban, anan ölmüşlerse kardeş evi olmuştur.
Kardeşlerin de göç etmişseler artık yıkık, dökük virane olmuş; anıların kalmıştır seninle birlikte.
Baba evinin de bir akıbeti vardır.
***
Editör: Nevin Bahtışen
