KENDİMİ UNUTMUŞUM
Bir ömür harcadım başkaları uğruna,
Kendi ruhumun kapısını hiç çalmadım.
Hep bir tebessüm aradım elin dudağında,
Kendim neyle doyar, dönüp de bakmadım.
Hiç kendimi düşünmemişim,
Bir aynaya bakıp "nasılsın" dememişim.
Gönlümü bir sofraya meze yapmışım da
Kendi tabağıma bir lokma bile bölmemişim.
Hep karşımdaki mutlu olsun istedim.
Kırılan yerlerimi gizli gizli iyi ettim.
Çünkü mutlu olanla gülümsedim,
Yalan değildi, o sevinci ben de hissettim.
Ama herkes evine, kendi huzuruna dönünce
Ben o ıssız karanlıkta yine tek başıma bittim.
O yüzdendir belki acı çekmelerim.
Kendi bahçeme bir damla su vermemişim.
Başkası çiçek açsın diye uğraşırken,
Kendi köklerimin kuruduğunu fark etmemişim.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
