HİÇ Mİ
Hiç durmadan gidiyorum.
Bildiğim kadar, bilmediğim yollarda.
Çocukluk hayallerimden uzak.
Bir Macar kemanı da durmaksızın eşlik ederken.
Birkaç öykü
Ve
Birkaç kitap ile dünya teselli ediliyor.
Henüz gurbet kuşları gurbete kanat çırpmamışken
Gök gri bir siyahlıkta
Bir musiki ile birlikte çalan keman;
Aşkı kağıda yazanın yanında,
Gamlı baykuş efkârda.
Ve ne tuhaftır ki
Ne bir masa
Ne bir sahne var.
Senin yüreğinden nağmeler, notalara dökülürken.
Suya yansıyan gölgeler benden oldukça uzakta.
Henüz ateş böcekleri ve kuşları yok ortada.
Harman yerinde savrulurken umutlar;
Gözlerim yazı özlüyor.
Ne bir istasyon
Ne bir durak var.
Kalakalmışlığın ortasında,
Düşünceler bozuk para gibi
Hatırasız unutulup giden cinsten.
Onca olağan yorgunluklara karşın,
Yaşananlara karşın bir arpa boyu yol gitmemek var ya...
İşte burada bir kez daha anladım ki:
Ben büyümeyen çocuğum,
Kuru, kupkuru mevsim yollarında.
***
Editör: Bilgi Şakar
