GEDƏ BİLSƏM MƏN GÖYÇƏYƏ / AZERBAYCAN TÜRKÇESİ
Dağlar bürünüb gülə, çiçəyə
Açılmamış tər qönçəyə
Könlüm yaman qübar edir,
Gedə bilsəm, mən Göyçəyə
Nə gözəldir Göyçə gölü
Günəş üstə şəfəq saçır
Arı qonur, gül-çiçəyə
Gedə bilsəm, mən Göyçəyə
Basarkeçər diyarına, dədə
Ələskər oylağına
Göyçə gölü yaylağına
Qızlar xonça düzə nimçəyə
Gedə bilsəm, mən Göyçəyə
Ana Göyçə, bala Çöyçə
Kaş o günlər, ola Çöyçə
Aşıqlar söz qoşa Şorcaya
Gedə bilsəm mən Göyçəyə
Açılaydı Zəngəzur yolu
Türkçiliyin Turan qolu
O yerlərdə dincəlməyə
Gedə bilsəm, mən Göyçəyə
***
GİDEBİLSEM BEN GÖYÇE'YE
Dağlar bürünmüş güle, çiçeğe;
Açılmamış taze goncaya.
Gönlüm fena kederlenir,
Gidebilsem ben Göyçe'ye.
Ne güzeldir Göyçe Gölü!
Güneş üste şafak saçar.
Arı konar gül, çiçeğe;
Gidebilsem ben Göyçe'ye.
Basargeçer diyarına,
Dede Alesker meskenine,
Göyçe Gölü yaylasına,
Kızlar honça düze sofrasına...
Gidebilsem ben Göyçe'ye.
Ana Göyçe, çocuk Çöyçe.
Keşke o günler ola Çöyçe.
Aşıklar güzelleme söylese Şor Türkçesiyle,
Gidebilsem ben Göyçe'ye.
Açılaydı Zengezur yolu,
Türkçülüğün Turan kolu,
O yerlerde dinçleşilir.
Gidebilsem ben Göyçe'ye.
Editör / Türkiye Türkçesi: Hamiyet Su Kopartan
