EYLÜL GİBİYİM
Bir akşam üstü zaman....
Eylül gibiyim işte.
Hazana erdi yazım.
Kalbime bir sızı düştü ansızın.
Sevdiklerimle sınama beni be dünya.
Hayat dediğin adeta bir rüya.
Kabuslar var akışında, her ciğerimin yanışında biraz bükük kalır boynum.
Oysa ben, sevgiyi koymuştum koynuma.
Boynuma sardığım yağlı bir urgan, bekliyor hayat, gelmemi bir ayak oyununa.
Bakıyorum akşamın hüznüne, kızıllığın milini çekiyor gözlerime.
Eriyorum için, için.
Niçin hep ben, diyorum niçin.
Nedensiz bekleyişler, bir köşede mahzun.
Seyrediyorum dünyayı, yollar çok karmaşık ve uzun.
Sözün bittiği yerdeyim diyorum, Yine olmuyor.
Gönül doluyor, kalem ağlıyor.
Nehir gibiyim akıyorum deryaya.
Bu öyle bir derya ki, içinde sevgi ve bambaşka bir hayat
Orada nefes alıp gülümsüyorum aleme.
İlhamım oluyor kıyılarıma vuran efkar dolu dalgalar.
İçimde bazen irin dolu isyan, bazende sevgiye kükreyiş.
İçimde kendini aslan sanan bir kedi, değiştirmek istiyor dünyayı, yıkmak istiyor tabuları.
Adaletsiz olan ne varsa,
pençeleriyle koparmak istiyor riya dolu yalanları
Suskun kelimeler uğruyor dilime.
Elimde kırık bir kalem, renk katıyor sevgime.
Üşüyorum çocukça düşlere, arıyorum masum gülümsemeleri, elimde kızağım.
Buz tutan derenin üzerine koyuyorum hayallerimi.
Kayıyorum meçhule, kardan adamların gülümsemeleri.
Hayallerime güç veriyor.
Oysa her şey mazi,
kardan adamlar güneşin harına maruz.
Ellerim bomboş, yüreğim yıkık dökük.
Günahlarımda arıyorum gerçeği.
Algılar paramparça.
