ŞİİR
Giriş Tarihi : 23-10-2022 17:44

Ben Seni Uçurdum

Hamdiye Özer - BEN SENİ UÇURDUM

Ben Seni Uçurdum

BEN SENİ UÇURDUM

Ben seni uçurdum gönül bahçemden,
Azat ettim, kanatlandın gönlümden,
Benim bağlarım, suskun sessiz, 
Benim bağlarıma hüzün düştü, renksiz…

Sen renkli başka bahçeler aradın…
Coşkun ırmaklar gibi coşup çağladın
Tutamazdım seni zorla kendime tutsak,
Kopardım, uğurladım seni içim yanarak.
Şimdi sen gideli kış geldi, çöktü bahçeme..,
Fırtınalar esiyor buz gibi yüreğimde..

Koşuyor rüzgarın önünde savrulan yapraklarım,
Dökülüyor yollara arkan sıra senli anılarım.
Üşüyor kalbim, üşüyor soyunan ağaçlarım,
Donduk kaldık gidişinin ardından sustu umutlarım…

Biliyorum mutlu olmayacaksın uçtuğun diyarlarda
İçine karanlık çökecek beni düşündükçe  o yerlerde.

Özgürlük derken hasrete tutsak olacaksın,
Pişman olup geceler boyu ağlayacaksın,
Ayrılık acısıyla yanıp kıvranacaksın,
Pişmanlık acısı büyüdükçe içinde, Ah! Edeceksin…
Kıyametin kopacak taştan taşa vurduğun başına…
Geceden düşeceksin güneşi beklemeden yollara…

Yol uzun, dönüş zor,  gittikçe daralıyor zaman…
Düşer kanatların yanına, düşer yoluna duman,
Sürüneceksin bana ulaşabilmek için tükenerek,
Seni bekler olacağım bıraktığın yerde, içim titreyerek,
Döneceğini biliyordum bir gün sürünerek,
Çünkü götürmüştün beni yüreğine gömerek. 

Gitmeliydin bir tanem, biliyordum gitmeliydin,
Anlamalıydın sevgimizin gücünü, görmeliydin,
Biliyordum bir gün yine bana dönecektin,
Döndüğünde sonsuza değin ben olmalıydın.
Kollarıma yığılıp toprağa düşse de bedenin…
Sonsuz bir sevgiyle yalnız benim olmalıydın…

Truva Edebiyat Dergisi Truva Edebiyat Dergisi