BEN SENİ SEVDİM
Ben seni sevdim, sevdim, bak işte
Kalıp gibi duruyor hatıralar!
Ne zaman dönüp baksam geçmişime
Seni görüyorum, eski yaralar.
Ben seni sevdim, sevdim, hem de.
Tüm yalanlara rağmen, tüm kırıklara.
Kandırmış olsan da yokmuş gibi,
İnandım bir masalın satırlarına.
Ben seni sevdim, sevdim elbette.
Sevda buysa, ben tam ortasındaydım.
Sen benim içimdeki kuytu bahçe,
Ben o bahçede kışa meydandım.
Ben seni sevdim, çok sevdim; ya sen?
Beni hangi anlarda andın, kim bilir?
Belki de hiç sevmedin; olsun, yine de
Sevdanda yalnızlık en güzel şiir.
Ben seni sevdim, sevdim, hem çok.
Hâlâ büyüyor içimde sessizce.
Sen sormasan bile, söylerim yine:
"Ben seni sevdim mi? Sevdim, hem de hece hece."
Ben seni sevdim, sevdim, ta içimden.
Kelimeler yetmez bu yangınıma.
Suskunluğumda bile vardı adın,
Ellerin sızardı kanayan rüyama.
Ben seni sevdim, sevdim, her anda.
Gözlerinde durdu sonsuz bir dünya.
Gitmiş olsan bile hâlâ buradasın,
Bir hayalin en güzel noktasında.
Ben seni sevdim, sevdim usulca,
Geceye fısıldar gibi, bir sır gibi.
Yüreğime kazınmış her fotoğrafında
Sana vardım, sana döndüm bir seher gibi.
Ben seni sevdim, sevdim tarifsiz.
Ne sözcük yeter buna ne de bir bakış.
Sana her vardığımda biraz eksildim,
Eksildikçe daha çok sevdim, alış.
Ben seni sevdim, sevdim, valla.
Şimdi sor, adımı unutmuş olsan bile,
Benim cevabım hep aynı olacak:
"Sevdim seni, sevdim, ölürcesine!"
Editör: Hamiyet Su Kopartan
