BABAM
Ailece bir bankın üzerinde oturmuş, birbiri ardınca gelen ışıklı araçlardan inen sedyeleri film gibi izliyoruz. Kafamın içi bomboş.
Kulağımda üç gün önce söylenmiş “Ben artık kimsenin çocuğu değilim…” cümlesi jenerik tedirginliğinde tekrarlıyor. Eskiden olduğu gibi yeri göğü inletmiyor artık hastane bahçesinde ambulanslar. Birilerinin “Hastalar rahatsız oluyor, morali bozuluyor” uyarıları dikkate alınmış olmalı.
Kırmızı alandan gelecek haberi beklerken yanaşan araçtan çıkarttıkları sedyede kaybolmuş bir kadın kafası görüyorum. Tekerleklerin ritmine ayak uydurmaya çalışan kızı, annesinin ürkek bakışlarına merhem olmak istercesine “Sadece şekerine bakıp tansiyonunu ölçecekler” derken göz pınarlarıma yaşlar doluyor. Kuvvetle muhtemel ki zaman, birlikte yaş alan her ana evladın bir eşikten sonra rollerini değiştiriyor. Her sesin yutulup uğultu hâlinde geri kusulduğu alanda kimin ne dediği belli değil. Can sıkıntısından elime aldığım telefonda açık kalmış sayfaya bakıyorum.
Babam için seçtiğim hediyeyi alacaktım burada olmasaydım. Kutlamalar vardı yarın. Babam sırf aksiyon olsun diye bu yıl kalabalıkların arasında kabul etti bizi. Şükür ki iyi…Şükür ki ben hâlâ babamın çocuğuyum. Kutladım akşam servise çıkınca . O da “Beni gördüğünde baba olduğunu” hatırladığını söyledi. Zaten son zamanlarda akmak için bahane arayan bir damla “pıt” diye babamın ellerine düştü. Gözyaşımı emanet bıraktım ona, vadeyi de uzatabildiğim kadar uzatmaya kararlıyım bu saatten sonra.
Baba yüreği taşıyan herkesin “Babalar Günü” kutlu olsun.
***
