ANNEME MEKTUP
Anne...
Dağların gecesi benden uzun burada.
Ay, nöbet tutan asker, tepemde,
Düşüyor omzuma soğukluğu.
Bense her gece,
Ateşe veriyorum içimde yokluğunu.
Hatırlar mısın?
Kapıdan çıktığım o sabahı;
Dolmuştu mavi gözlerin,
Deniz taşıyordu içinden.
O an ben, vatani göreve değil;
Yüreğinden koparılmaya gidiyordum sanki...
Anne...
Sert esiyor burada rüzgârlar
Delmiyor yokluğun kadar insanı, kurşunlar.
O gün,
Telefonun ucunda,
Beklerken yüreğim avucumda;
Duydum ya nefesini,
Serum şişesinin demiriyle
ölüme meydan okurcasına gelişini!
İşte o an anladım,
sığmazmış, annelerin kalbi;
Evladının yüreğinden başka yere.
Burada bile buldun beni oğlum deyişin;
Çınlıyor hâlâ kulaklarımda.
Ben seni hiç kaybetmemiştim ki anne...
Canımın canında atan tek yüreğimsin!
Toprak aldı ya kollarına sonra,
Bilmiyorlar anne!
Bedenini örter ancak toprak,
Senin sevgini değil.
Ne zaman yorulsam
Ne zaman bunalsam
Dizlerini arıyorum anne!
Sırtımı dağlara değil,
Sinene yaslamak istiyorum.
Sustu rüyalarım bile, gelmiyor uykuma;
Belki de şimdi nöbettesin cennette,
Korumak için beni.
Anne…
Ulaşmasa da ellerin,
Biliyorum okşuyorsun hâlâ başımı.
Çünkü insan kaybetmez annesini,
Sadece duyamaz olur sesini.
Bu yorgun kalbim durursa bir gün,
Bil ki ben geliyorum anne!
Kollarını aç,
Karşıla beni yine masmavi gözlerinle.
Gitmeyeceğim artık hiç bir yere,
Ebedi uyuyacağım;
O mavi gözlerinde!..
Oğlun...
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
