AKŞAMLA GELEN
Akşam iniyor yavaş yavaş sine sine..
Yüreğime bin hüzün vuruyor tüte tüte..
Ağır ağır sarıyor mor tepeleri..
Yüreğime dolan sızı azıyor gitgide..
iki düşmanın hedefiyim namlu ucunda..
Ayrılık ateşinde yakacaklar yine bütün gece..
Kor kor, yalım yalım..
Bir savaş var ruhumda ölüm kalım..
Günü, umudu tüketti yine zaman..
Geceyi sırtlamak var ağırlığınca..
Dertlerin, hasretin yükü altında..
Ezilmek, inlemek var gece boyunca..
Karanlığı yürümek umut susuzluğunda..
Bir yudum umut için, karşılamak sabahı..
Gün boyu güneş toplamak var..
Bulutlardan, gölgelerden ne kaldıysa..
Geceye küçük bir ışık yakmak için..
Yağı bitmiş Kandil geceler..
Göz olmak var karanlığı delmek için..
Kocaman karanlık boşlukta..
Bir ateş böceğine sarılmak için..
Kulaç atmak var gecenin kör karanlığında..
Oysa sevgi bir güneş gibi doğmuştu içime..
Nerden bilirdim, ışığın mil olacağını yüreğime..
Nerden bilirdim kara bir perde ineceğini gözlerime..
Ve bir yarın başına yürüdüğümü her gün..
Sonra da tepelerin ardında kaybolacağını güneşimin..
Bir yanım yar, bir yanım karanlık..
Bıçak sırtında yaşamak var ölüme değin..
Ölüme anlık..
Hepsi bir adımlık..
İncecik bir çizgi hayatım artık..
Ha düştüm, ha düşecek..
