AH KELİMELER
Bugünlerde beceriksiz kelimeler üretiyorum. Her biri sokak çocuğu gibi sahipsiz ve avucumdalar. Birikmiş resimler gibi çoğalıyorlar.
Resmen kapitalist bir ruh hâliyle onları gelişigüzel kullanıyor ve saldırgan hâllerinin arkasındayım. Sonuç: Yenildim ve çekiliyorum.
İşe yaramaz birçok cümlenin içinde havuz başı cankurtaranı gibiyim. Hangi kelimenin peşinde koşayım hangi cümlelerle sarmaş dolaş aşk yaşayayım bilmiyorum; dahası, "Sen söyle" diyebileceğim kimsem yok.
Aralarında "mutluyum" diye çığlık atmak için gece yarısından sonrasını bekliyorum ki herkes uyumuş olsun.
Üzgünüm başımdaki dert için tanrıyla ilişki kuramam.
Ona yalvardığımı nefsim duyarsa "Beynin ne halt ediyor?" der.
Emreden kalbim, "koş sığın" derse o da belki toplarım kelimeleri, yalvaran türden olanları sığınmacı diye tanıştırırım her birini.
"Sonuç ne?" dersen sanırım ilk durakta indirilirim.
Çok hata birikmiş, "Düzgün kelime kalmadı" desem savunmamda.
"Canınız cehenneme!" desem mütalaada.
***
Editör: Gülçin Granit
