AÇMAZLARIMIZ
(Aileye Zaman Ayırma)
Geçenlerde bir dost ile uzun bir aradan sonra sohbet etme fırsatı bulduk. Pek çok noktada anlaşabileceğim birisi. Ondan çok şey öğrendim. Burada karşılaşmamız raslantı olamaz, dedi. Ne mesaj alabilirdim, düşünüyorum. Alıcılarımda parazit var sanırım. Veya çok büyük şeyler bekliyorum, büyük kapıları açacak büyük anahtarlar. Belki tılsımlı bir sözcüktür, atlıyorum.
Daha önceki görüşmemizde Stoa felsefecilerinin söylemlerinin sosyal gerçekliği günümüz alimlerince de dile getirilmiş, demiş; şu gökkubbe altında söylenmeyen hakikat yok, karşılığı ile şok olmuştum. Öyle ki bu sözünü bir kaç yerde dile getirdim.
Onunla sohbet ederken sürekli kendimi savunur buluyorum. Her tezime antitezi mevcut. Ne söylemiştim bilmem ama Tolstoy’un devletten maaş almaya başlamasıyla hak-hukuk söylemlerini arka plana attığını belirtmişti. Halkın içinden çıkan arabesk sanatçılarının meşhur olması ile geldiği yeri beğenmemesi gibi bir şey bu.
Özetle bilgili, fikir sahibi bir insan, dost. İsteyen herkese Allah böyle dostlar nasip eylesin.
Son görüşmemizden aklımda kalan iki cümle var: Şu anda ailemle ilgileniyorum, kendi hayatımı yaşıyorum. Öğrenmek dahildir tabii ki inandığı gibi yaşamak belki de başkalarına takılmadan. Ve eskiden cumhuriyeti savunduğunu söyledi. O günler için tövbe ediyormuş şimdilerde. İlginç…
Cumhuriyeti neden savunmuş, şimdi neden pişmanlık duyar. Fikir sahibi bir insanın sadece ailesine odaklanması nasıl mümkün olur. Sorular, sorular, cevapsız… Konuşamadık çünkü. Çok şey biliyor. Sadece tezlerimi sürdüm öne. Bazılarını kabul etti. Ama bir yerlere bağladı işte, yürüyemedik beraberce iç dünyamızın derinliklerine, çözümlere, insanlığa, sonsuzluğa.
Tefekkürlerimle nasıl görünüyorum, merak ediyorum. Kimseyi kritik etmek değil amacım. Bir yol arıyorum sadece. Herkesin çok farklı konularda hataları olabilir. Benim de var. Çok normal bu. Ama hatalarımıza hata demesini bilmeli. Veya yaptıklarımızın bizi nereye götürdüğünün farkına varmalı, sorgulamalı. İlkelerimizi bulabilmek için bildiğimiz kriterleri ufaktan ufaktan test etmeli. Ve bulduklarımıza sahip çıkabilmek üzere ihmallerimizin bize neleri kaybettirebileceğini bir an bile gözümüzün önünden ayırmamalı.
Aslında bence bir yanılgı olan bu konu sadece dostum için söz konusu olsa idi, belki çok odaklanmazdım. Tabii ki ucu bana da dokunuyor, önemli bir nokta da bu. Aileme yeterli zaman ayırdığımı düşünmüyorum ve dünyayı kurtarmaya çalışıyorum. Yanlış mı yapıyorum?
Hani bazen iletişimin en kızıştığı bir aşamasında muhatabımız, “Anlamıyorum, ne diyorsun?“ deyiverir de biz afallar kalırız ya bence böyle bir şey işte aile ile ilgilenmek. Benzer bir serzenişte şöyledir: “Yaşamadığın konularda yorum yapma.”
Bu ve benzeri söylemler insanın kendisini dışa kapatması gibi gelir bana. Kişiye özel durumlar kesinlikle farklı olabilir. Ama genel olarak bana hissettirdiği şey bu, çözümsüzlük, küşmüşlük, mağduriyeti oynama, acınmak isteme…
Aile çok önemlidir. Hatta toplumun temel taşı olarak görürüz. Kabul etmeyen yoktur sanırım. Ben de önemsiyorum, hem de çok. Ailede bir olmaktan bahsederim genelde. Mümkün müdür bilmem, deniyorum sadece. Veya ayrılıklarımızı nasıl tolere edebiliriz, nasıl öğrenebiliriz bunu? Zaten takıldığım yer de burası. Ailesine zaman ayırması gerektiğini fark edenler ile bunu uzun uzadıya sorgulamak isterim. Ta ki, hayat akışına yaşanana kadar…
Belki öncelikle aileyi tanımlamalı. Aileyi meydana getiren bireylerin birbirlerine karşı sorumlulukları, beklentileri, kuruluş amacı… Ve benzeri her şey gözden geçirilmeli. Kişilerin tercihlerine saygı duymak kesinlikle unutulmamalı. Veya onlara has bir takım realiteler, hassasiyetler.
Trajikomik geliyor bana. Ne diyebilirim bilmiyorum. Nerede düşünce kayması yaşıyoruz sizce? Aileyi kapalı bir sistem olarak düşünemiyorum çünkü. İnsan çevresi ile ilgilidir zaten. Her şey ile ilgilidir. Dünya der, kainat der, direkt bağlantı kurmakta zorlandığımız pek çok şey hakkında görüş, hissiyat sahibidir.
Aslında asıl odaklanmamız gereken yer, aile hayatımız değil, bence değil. Bunu çok rahatlıkla söyleyebiliriz. Dünyayı kurtarmak istiyoruz. Ve bazı nedenlerle ailemize kapanıyoruz. Ancak madde olarak küçük ama manen koskocaman olan o birliktelikte problem yaşayanların dünya görüşüne itibar edilemez. Ve isabetli bir dünya görüşüne ulaşabilenlerin ailede problem yaşaması beklenemez. Hep birlikte öğreniyoruz, her an. Özel durumlar müstesna…
