YALNIZ ADAMLAR
Şimdi gelse bir el dokunsa omuzlarıma,
Alsa yılların yorgunluğunu.
Kim uydurdu bilmiyorum, erkekler ağlamaz yalanını.
Ağlar azizim ağlar.
Yalnızlık ağır basınca,
Dertlerden daralınca,
Hem de bir çocuk gibi ağlar;
Başını koyacak bir diz bulamadığında,
Anlaşılmadığında,
Ruhen yorulduğunda,
Sevgisiz bırakıldığında.
Erkeklerin ruhu çocuk gibidir;
Gerçekten sevilmek isterler.
O yüzden zaten hiç büyümezler.
Bir köşede sessizce demlenirler.
Hayatın en ağır yükü her dem omuzlarında.
O sert görüntülerinin altında,
Serçe gibi bir kalp taşırlar.
Düşmeye görsün o heybetli omuzları;
Yalnızlığa demir atarlar.
İşte o yalnız adamların yürek heybesinden
Dökülür, ayrılığa dair şiirler.
Yalnız adamlar çok güzel severler.
İşte bir kadın tarafından anlaşılmadıklarında;
Yalnızlığı tercih ederler.
İki kadehte onca yaşanmışlığın kitabını yazarlar.
Duygu adamıdırlar;
Bir dokunsanız bin ah çıkar
İki dudağının arasından.
Yaralarını çok güzel kamufle ederler.
Dertlerini rakının yanında meze ederler.
Efkârdan demlenirler.
Kaybetiklerine,
Bitirdiklerine,
Vazgeçtiklerine içerler.
Bilmem anlatabildim mi?
***
Editör: Ümmügülsüm Hasyıldırım
