VAY DEDİ BANA
Ansızın karşıma bir güzel çıktı,
İçimdeki o ses, vay dedi bana.
Soluna dönerek şöyle bakınca,
Bu nasıl güzellik, oy dedi bana.
Örgülü çantayı takmış koluna,
Hayran kaldım yeşiline, alına,
Çıkacaktım o an koşup yoluna,
Aklım olmaz öyle şey dedi bana.
Başını çevirip bana bir baktı,
Ateşi düşürdü, içimi yaktı,
Tek başına gelmiş, kimsesi yoktu,
Dalgalı denizde, koy dedi bana.
Git geri der sanki güneş aya,
İnsan meylediyor, gönüldür bu ya
Salını salını geçti karşıya,
Yürüyüşü rahvan, tay dedi bana.
Soramadım acep bu kimin nesi,
Her iki yanakta ayrı gamzesi,
Çok hoşuma gitti, ondan gülmesi,
Tebessümü belki, huy dedi bana.
Başına geleni bilirmiş insan,
Bazen tesadüfen bulurmuş insan,
Duruşundan belli olurmuş insan,
Bakınca asil bir soy dedi bana.
Ne derdi ki acep yanına gitsem,
Elimi uzatsam, elini tutsam,
Öyle bir kıvam da nasıl anlatsam,
Semaver üstüne, çay dedi bana.
Bir sürü soruyu gizler üstünde,
Öyle bir duruş var, tarzlar üstünde,
Kum gibi kaynayan gözler üstünde,
O kaşları baktım, yay dedi bana.
Duam odur, onu bir daha görsem,
Adını söyler mi görünce sorsam?
Konuşur mu çıksam, yolunda dursam?
He maşallah nasıl boy dedi bana.
Kul Hızır’ım son ver yeter sözüne,
Bu derdini anlat, sarı sazına,
Yanımdan geçerken baktım yüzüne,
Sanki o gökteki, ay dedi bana.
***
Editör: Bilgi Şakar
