UMUDA UYANMAK
Emanet sözler biriktirdim derin hecelerde.
Gözlerim soğuk bu gece de
Fırından yeni çıkan ekmek gibi anılar,
Dumanı üstünde.
Mutluluk kelebek misali,
Sabaha çıkar mı bilinmez,
Neden hep vakitsiz sayılır
Ayrılık?
Vaktinden önce,
Acı bile gelmez iken
Aynada baktığımız bu hangi yüzümüz?
Boyumuzdan büyük yine hüznümüz.
Kiminin yüzü kirli, kiminin ruhu,
İyilerin imtihanı ağır olur iken
Kötülerin ki neden kolay?
Yani niye?
Vesvese veriyor şeytan yine,
Onlardan senin neyin eksik diye.
Yoruldum aslında ben de
Gözyaşlarımı kirpiklerimde taşımaktan.
Yetim kalmış hayallerimin başını okşamaktan,
Dudaklarım mahcup vuslata hasret yüreğime,
İnsan hayallerinden bıkar mı hiç?
Bıkıyor işte...
Bir gül hikâyesinin peşinden gitmekten,
Güller ne bilsin dikenin ona şifa olduğunu.
Sorsan herkes çiçek
Ama asıl mesele diken olabilmek.
Göresim geldi diye,
Bir cümle fırlıyor dikenli düşlerimden dilime doğru,
Kursağıma takılıyor.
Ne kadar düşünüyor ise insan,
O kadar sessiz kalıyor.
Adı da özlem oluyor,
Aslında herkes kendi özlemini, uykusunu sevdiği gibi seviyor,
Yeni bir umuda uyanmak için
Önce ruhunu öldürüyor.
***
Editör: Nurdan Günay
