SÖZ VEREMEM
Söz veremem gelecek mevsimlere
Ölen günlerin adı yok bilirsin
Adı yok
Anısız zamanların
Yaşamak emanetse ölenlerden
Sahip çıkmalı doğan güne
Geceye şiirlerle
Nereye gömerler söyle
Yaşamadan geçen günü
Sevdaya kısılmış sesi
Öfkeyi
Az kaldık az
Şiirle doyanlardan gece
Şarkıyla içenlerden
Ciğerim eskimiş benden çok
Aklımda yazılmamış mısra
Özgürlük bayrak düşlerimde
Az kaldı zaman
Az
E sevmeyelim mi şimdi
Gözlerini sevgilinin
Yanmamış ormanlarıyla memleketi
Barışı
Özgürlüğü
Berrak suları sevdim oldum olası
Kol kadar da olsa olur
Kıyısını
Kıyısında salkım söğüt
Olmadı akasyaya razıydık oysa
Hep bulanık aktı su
Hep çamur kıyısı
Bira vardı sıcak
Rakı vardı meze yok
Sen vardın
Ben yok
Ben vardım keder çok
Az kaldık sevmeyi bilen
Yalnız sevgiliyi değil
Soluk aldığı göğü
Memleketi o memlekette susan halkı
Bakma
Bir vardık biz de
Kederler denizinde
Bir yok
Söz veremem şiirlere
Kim koymuş mevsimlerin adını
Ölmüş günleri ziyaret etmeli şu sıra
Bir portakal gölgesinde oturup
Özlemeli Ankara’yı
Öldüğünü biliyorum gecelerin
Şairler uyumuşsa
Biliyorum
Lambalar sönmüşse gece
Yastığı diken hasretleri
Biliyorum şafakla doğacak sevdaları
Ben ki şahidiyim zamanın
Düş ekmişim
Gülüş bitecek gözlerimde
İnanmış
Yaşlanmışım
Bir de siz yük etmeyin bana
Yorgunluğum kendime
Hele şu gülüşü bölüşelim de
***
Editör: Serpil Azapoğlu
