SONSUZA DEK
Nasıl büyü bu susarak!
Hiç bozulmasın olur mu?
Kaybolayım peyk olup düşlerdeki auranda.
Kelebek aptallığında,
Yorgun düşen kanatlarım,
Usuma hükmetsin, algılarımda yanılgılar.
O kadar derinsin ki düşümden düşüyorum,
Döşüme mıhlayarak.
Nasıl bir uçurum bu!
Zamanı öteleyen başka bir ölçü.
Çocuk sargınlığı benimki.
Eteklerine tutunmanın biçare hâlinde,
Beni iteklerken, beyaz ellerinle.
Kalbimi kırıyorsun diyeceğim ama
Zaten kırılmıştı çoktan.
Merhametine sığınıp kapı eşiğine gelebilmenin
Yarım mutluluğunda bir kedi masumiyeti,
Sevgi dilenme modunda.
Aşağılık duyguları içinde kıvranma davranışı biliyorum.
Tedavisi mümkün olmayan.
Dağılmışım!
Ormanın derinliklerinde sürgüne mahkum edilmiş; güneşe uzanan gün ışığına muhtaç.
Uzanan ellerimi itip uzaklaşıyorsun.
Yok hükmünün kemendini geçirip boynuma, hiçliğin idam sehpasında asıyorsun senli düşlerimi,
Acımasız gülümsemeler eşliğinde.
Süresi dolan bu sevinin bende hiç bitmeyen iç çekişleri, boğazımda düğüm olmuş.
İlanihaye sürecek bu sevi, yok oluşumdan sonra, güneşin gülümseyen yüzünde
Ne sen ne de benim olmadığım zaman diliminde.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
