SON VEDA
Kasım dalgalarının avuçlarıma sıkıştırdığı kum tanelerini
Sayamama acizliğini yaşarken;
Kendi alevini terketmiş kül tanelerinin
Kulağıma fısıldadığı hikâyelerle avunmak teselli mi?
Nefesin soğuk camda bıraktığı buğu
Yalnızlığında kayboluyor.
Ve ben;
Beyaz hastane odasının
Tavanına asılı kalmış gözlerinde
Yeniden terbiye oluyorum.
Bu yürek dağlayan kaçıncı veda?
Mecbur muyum karanlığa el sallamaya?
Beyaz önlüğün farkı ne?
Alaturka radyonun orta dalgasında
Kanat çırpan nağmeler hangi bilinmeze uçtu?
Salacak İskelesi’nden suya bırakılan mendil,
Gölgesiyle barışamayan gün ışığı
Ve taşa kazınmış unutkan isimler…
Üstelik aylardan kasım.
Tüm izler silinmiş karabasanlı gecelerde,
Ellerim korkak, tutamıyorum.
Bedenimde adı konulamamış yaralar,
Yalansız bir sancı girmiş dizlerime.
Şimdi,
Yeniden mi büyüyorum ben?
Ne olur,
Bu kez gitme.
***
Editör: Nevin Bahtışen
