KASIM VAKTİ
Yılın sonbaharı kapısını ardına kadar açtı. Doğanın tüm gösterişli kıyafetlerini üzerinden çıkarıp sadeleştiği, bir kasım sabahındayız.
Ağaçlar sararan yapraklarını birer birer toprağa bırakırken rüzgârın sesinde âdeta bir iç çekiş, bir sükûnet saklıdır. Kasım; dışarıdaki gürültünün yavaş yavaş dindiği, insan kalbinin kendi içine döndüğü, derin bir mevsimdir.
Her mevsim, kâinatın sayfalarına düşmüş ilahi bir nimettir. Bahar zuhurun; yaz kemâlin; sonbahar ise "sükûtun" habercisidir. Kasım ayı ise tüm bu halkanın en olgun halidir bence.
Doğaya baktığımızda; yeşilin sarıya, sarının toprağa karıştığını görürüz. Ağaç, yaz boyu taşıdığı gururlu yapraklarından vazgeçer. Kökleriyle toprağa tutunurken dallarını göğe açıp bekler.
İnsan da ömrünün sonbaharında ya da kalbinin uyanış anlarında, üzerindeki geçici sıfatları, dünyevi hırsları ve yapay aidiyetleri birer birer dökmelidir. Yaprak dalından düşerken bir hüzün yaşar gibi görünür lakin hakikatte o düşüş, toprağın rahmetine kavuşmak, bir sonraki baharda yeniden dirilmek içindir. Kasım, insana "Ölmeden önce ölünüz." sırrını hatırlatır; dökülen her yaprak, nefsin dökülen kabuklarıdır.
Bu hal; insan için kendi iç âlemine çekilme, kendi içindeki tenhalarla yüzleşme ayıdır. Hangi hırsların peşinden koştuğu, hangi geçici hevesler uğruna ömrünü tükettiğini kasımın o serin havasında daha net farkeder. İnsan kalbi de bazen böylesi kasım ayazlarından geçer. ”Gelen de ondandır, giden de.”
Kasım vakti, bize hayatın hep coşkulu bahar olmadığını, hüznün de sessizliğin de en az neşe kadar insana ait ve kıymetli olduğunu anlatır. Bırakalım bu kasım da yapraklar dökülsün kalbimizden; gururumuz, bitmek bilmez arzularımız, ihtiraslarımız toprağa karışıp gitsin. Yerini derin bir nefes, sükunet dolu bir kalp ve bahara hazırlanan büyük bir sabır kalsın.
Ne dersiniz?
***
Editör: Deniz İmre
