DURUŞUM ONDAN
İnsanlığın çamuruna bulaştım
Kötülükten uzak duruşum ondan
Yerden göğe bir solukta ulaştım
Bulutlara kanat vuruşum ondan
Gül bağında diken olup bitmedim
Hayata saygıda kusur etmedim
Garezim olmadı hiç kin gütmedim
Nice güzel kalbe girişim ondan
Düşenin hâline gülüp geçmedim
Hiçbir canı güzel çirkin seçmedim
Temiz tasla kirli sudan içmedim
Aktığım arkları yarışım ondan
Rüzgârla savrulup selle çağladım
Gözyaşı dökeni gördüm ağladım
Esaretin kollarını bağladım
Paslı zincirleri kırışım ondan
Bilerek kapanmış yara deşmedim
Dara çekilsem de nârda pişmedim
Başım dikti yüzüm üstü düşmedim
Eşiğe edeple varışım ondan
Namert gömleğine yama olmadım
Yanlışlığın gölgesinde kalmadım
Bahar oldum güz gelmeden solmadım
Yaprağı aşk ile sarışım ondan
Sevmiyorum sulardaki sığlığı
Korkutur rüzgârın keskin ıslığı
Ürpertir insanın sessiz çığlığı
Sesimi sesine verişim ondan
***
Editör: Nevin Bahtışen
