SARI SESSİZLİK
Eylülde
yapraklar sessizce solar,
Birer birer düşer toprağa.
Ümitlerini geride bırakıp
Rüzgâr, hepsini alır.
Adı konmamış bir hüzün gibi
savurur göğe,
Sahipsiz ve sessiz.
Kaldırımlarda birikir zaman,
sarı bir zamandır bu.
Gözlerinden düşmüş gibi
solgun,
üşüyen bir bakış gibi...
Şehir susar…
insanlar da.
Kalplerse konuşur en çok.
Yangın gibi
kül gibi,
Adını anmadan.
Ve sen…
Bir eylül akşamı gibi
sızdın içime.
Ne geldiğini anladım
ne gidişini.
Sadece kaldın,
Bir yaprak gibi
dalından kopmuş ama yere de değmemiş…
Gözlerin…
bir mevsimin tam ortasıydı.
Belki sonbahar
belki bir ayrılığın kıyısı.
Konuşmasan da anlardım seni,
çünkü sustuklarınla sevdim seni en çok.
O günden beri
her eylül biraz sensin.
Her rüzgâr,
biraz senin sesin.
Hiçbir şey tam değil artık.
Ama sen…
o loş sokak lambasının altında,
hâlâ oradaymışsın gibi…
bir anı kadar yakın,
bir düş kadar uzak.
Biliyor musun?
Eylül geçer.
Yapraklar unutur toprağı.
Ağaçlar alışır.
Rüzgâr diner.
Ama ben…
Seni hep
sararan bir yaprağın vedasında anımsarım.
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
Editör: Nevin Bahtışen
