SARI KONAK
Ortancanın adı Ediz'di, karanlık önlüğün üstüne hep dantelli yakalıkla okula gelirdi.
Tertemiz pırıl pırıldı üstü başı. Mukaddes Teyze gerçekten tam bir Osmanlı kadınıydı. Görgüsü kültürü o naif duruşu tüm kasabada dilden dile dolaşarak büyük küçük herkesin gönlünde yer etmiş, saygı duyulan bir kadındı.
Ediz'i yirmi yıldır görmedim, Denizli vilayetinde sağlık ocağındaymış en son doktor olduğunu duymuştum.
Ediz'in tek bir ablası bir de küçük kız kardeşi vardı. Rahmetli ablasının tüberküloz hastalığı yüzünden Çelimli ailesine vebalı muamelesi yapıldığı günler de olmuştu ama ben bir an olsun o saksı çiçeklerinin bizi Mukaddes Teyze’den önce karşıladığı sarı konağı asla unutmadım.
Yolum değişti; yıllar önce başka bir mahalleye taşınsak da, her hafta burdan geçerim. Buralara hiç uğramayan Ediz'i rahmetli ablası Leyla Hanım’ı ve küçük Akif'i görürüm. Beş yıl önce Akif'in Sivas' Valiliği’nde katip olduğu günden beri Nuri Amca ile Mukaddes Teyze de, kasabaya uğramaz oldular.
Halbuki çok da uzak değil aslında Sivas'a kaç saat ki Zara?
Kapıya vurulan o kara asma kilit, geçmişe bir sünger çek dese de unutamadım.
O sarı konakta yediğimiz yemekleri, sünnet düğününde kapıdaki ağaçtan ağaca çamaşır ipleri gibi gerilmiş parıltılı lamba altında üç ayak oynanan halayları, sabahın ilk ışıklarına kadar o taşın üstünde uyuklasak da Mukaddes Teyze’nin hadi girin içeri hasta olacaksınız diye bize bağırmasını o samimi insanların doğal gülüşlerini unutamadım.
Daha da artık burdan,bir daha geçmem. Bugün bu acı haberden sonra.
Vilayete minibüs çeken Salim Dayı keşke bana bunu söylemeseydin de ben yine gelseydim buraya bu sarı konağa.
Ne vardı hiç olmazsa hayalim ölmezdi, şimdi hayalim de öldü.
Vah vah varlar olsun, bu nasıl bir kader bu nasıl bir acı, bari biri kurtulsaydı o olmaz olasıca yangından, üçünü de birden almış bu fani dünyadan.
Od sadece düştüğü yeri yakmıyor inan.
