MEVSİM KIYAMET
Sanma direnebiilirim,
Geçip gidiyor adım adım ömür...
Mevsimlerden kıyamet
Gör nasıl yakında ecel...
Gecenin feryadına nasıl da kayıtsız sabah...
Zamane düşlüyor maziyi,
Ne yaşadı ki...
Yürek yaşıyor hakkı olmayan kötülüğü,
Yalnızlık deşiyor her yerini acımasızca,
Kaldır başını bak öksüz ve yetimliğin gökyüzüne!
Bir tek merhametli yıldız yok, ana gibi parlak, baba gibi ışıltılı...
Eskiden hüzünlü olsa da mutluluk!
Şimdi lezzetini arar gibiyim çiçeksiz dalları,
Bir kuru ağacın gölgesi hayattı sanki!
Tüm bunlar benim kıyametim zaten,
Seviyorum gecenin katili sabahı artık...
Çabuk olalım!
Karanlığa düşürülen iyilik, insandan intikam alıyor!
Gün öldü ölecek, gece ve yıldızlarda,
Ve toprak cesetlere ihanet edip gitti gidecek. ..
Bir mezar yeri de olmayacak...
Ruh sendeleyerek uçuyor sanki hiç mutlu değil...
Bu alemde şefaat edecek iyilik de yok...
Kıyamet koptu kopacak, yaşamak istemiyorum...
Tam zamanı,
Öldür beni, ahirette sona erecek yetimliğim,
birazcık iyiliğim
