KÖYÜME SELAM (26)
Köy deyince Anadolu ses verir.
Dağlar coşar, ova güler el verir.
Yaylaları eser, yollar gül verir.
Selam olsun köye bizden, uzaktan.
Kağnı dedik, öküz dedik gerindik.
Saban dedik, kazma dedik didindik.
Yarıcıyla, marabayla biz geldik,
Selam olsun köye bizden, uzaktan.
Kimi taşlı, kimi düzde tarlası,
Kimi garip, kimin yüklü arkası.
Kimi eker, kimin şehir merakı,
Selam olsun köye bizden, uzaktan.
Biliriz ki buğday, arpa orada,
Koyun, keçi sürüsü var merada,
Öküz, inek yetişiyor orada,
Selam olsun köye bizden, uzaktan.
Çoluk çocuk üretmektir dertleri,
Nasır bağlar öpülesi elleri,
Tohumlarla doldurur her yeri,
Selam olsun köye bizden, uzaktan.
Dönsek özler oradadır biliriz,
Yokluk yaşar, şükrü salar gezeriz,
Yeşillenir tarlaları bir deniz,
Selam olsun köye bizden, uzaktan.
İsteriz ki bacaları hep tütsün,
Varlıkları günden güne büyüsün,
Her bir köşe sazdan düşen türküsün,
Selam olsun köye bizden, uzaktan.
Dede, nine, ebe, teyze oralı,
Çobanları öttürüyor kavalı,
Diyorlar ki dizleri var yamalı,
Selam olsun köye bizden, uzaktan.
İçimizde sızlıyorsa bir yerler,
Bölüm bölüm bölünmekte tüm yerler,
Şehirlere dönüşmekte tüm köyler,
Selam olsun köye bizden, uzaktan.
İsimsizim, pınar diyor özlüyor,
Ocağında taze darı közlüyor.
Köyü olan derdi içte yaşıyor,
Selam olsun köye bizden, uzaktan.
***
Editör: Bilgi Şakar
