KENDİMDEN KORKUYORUM
Kendimden korkuyorum, çünkü neler yapabileceğimi biliyorum. Bu deli cesareti değil, resmen içimde patlamaya hazır bir bomba var. Nerede, nasıl infilak edeceğim, kimse bilmiyor. Bazen ben bile bilmiyorum. Ama işte o tehlike, o sınırları zorlama hissi, insanın kendine yabancılaşmasıyla kol kola gidiyor.
Bu hayat denen karmaşada, içimde hem bir savaşçı hem bir katil var gibi hissediyorum. Hangisi galip gelir, onu zaman söylüyor.
Hani insan bazen “Ben bunu yapmam” der ya, hah işte, ben de öyle diyordum. Ama öyle bir an geliyor ki, o “yapmam” dediğin şey, diline dolanan küfür gibi ağzından çıkıveriyor. İçimde öyle bir taraf var ki, bir kıvılcım görse, ortalığı yakar geçer.
Bunu bildiğim için kendimden korkuyorum. Çünkü o kıvılcımı kontrol edememekten, sonunda kendi kendimi de ateşe vermekten çekiniyorum.
Kimse dışarıdan anlamaz belki, “Aman ne olacak, herkesin siniri var, öfkesi var” der geçer. Ama mesele o değil ki. Mesele, içimde saklanan bu karanlık tarafın neler yapabileceğini benim biliyor olmam. Şöyle düşün, herkesin içinde bir canavar var. Ama o canavar ya kafesindedir ya da ortalığı kasıp kavurur.
Benimki kafeste duruyor, ama ne zaman zincirlerini koparacak, işte onu kestiremiyorum.
Öfkem, hırsım, inatçılığım… Bunlar hem en büyük silahlarım hem de en ölümcül düşmanlarım. Birine bir laf soktuğumda, suratına o bakışı attığımda, kendi sınırlarımı daha da zorladığımı hissediyorum. “Yapma” diyor bir yanım, “boşver” diyor diğeri. Ama yok, içimde bir başkaldırı var, bazen ipleri ele alıyor. İşte o zaman kendime diyorum ki: “Bu gidişat kötü bir yere varacak.”
Ama işte asıl mesele şu: Bu korku, beni diri tutuyor. Bu korku, beni güçlendiriyor. İçimdeki karanlığı kontrol etmenin, o hırçın tarafımla uzlaşmanın yolunu bulmam gerekiyor. Çünkü insanın en büyük savaşı başkalarıyla değil, kendisiyle. Ve ben, kendimle savaşıyorum her gün.
Kazandığım zaman iyi biriyim, kaybettiğimde ise tam bir belaya dönüşüyorum.
Kendimden korkuyorum. Çünkü bazen o belanın ta kendisi olabileceğimi biliyorum. Ama belki de bu korku, beni biraz olsun insan yapıyor. Korkudan kaçmak yerine onunla yaşamayı öğrenmek… İşte, her şeyin kilidi burada.
