KALBİM SANKİ BİR HÜZÜN BAHÇESİ
Kalbim sanki bir hüzün bahçesi
Ne yana dönsem yüreğime batıyor dallar
Hiç tesir etmiyor artık bana
Radyoda çalan hüzzam şarkılar
Şahit oldu bu gece hüznüme
Gökyüzündeki bütün yıldızlar
Öyle bir kapattım ki yüreğimin ışıklarını
Aydınlatmıyor artık yanan mumlar
Kalbim sanki bir hüzün bahçesi
Gül yaprağına düştü birkaç damla gözyaşım
Gül boynunu büktü
Şehir kapattı ışıklarını
O da benden ümidi kesti
Bıçak yarası gibi kadınların hüznü
Neden iyileşmiyor hiç can kesikleri
Geçmiyor hiç
Ruhumdaki ince sızı
Sönmüyor yüreğimin kor yangınları
Aldatıyor şu mevsimlerin
Hercai yalancı baharları
Bir zamanlarla başlayan devrik cümlelerin
Sessizliğindeyim
Gelmiyor içimden iki çift kelam etmek
Ne zaman güzel şeyler düşünsem
Yenik düşüyorum hüzünlerime
Gel de kaldır beni düştüğüm yerden
Zümrüdüanka kuşu
Onar yeniden kırılan kalbimi
İyileştir yaralı kanatlarımı
Dağıt gönlümün hüzün bahçesini
Darmadağın et
Yeniden sevebilmeyi öğret bana
Aç kapattığım kalbimin kilidini
Kır gönlümün esaret zincirlerini
Aydınlat gecelerimin karanlığını
Söndür boşa yanan mumları
Bana sevmeyi anlat
Hâlâ bir yerlerde iyi adamların olduğunu anlat
Kırmadan sevsinler
Kıymasınlar serçe kuşlarına
***
Editör: Pınar Akyüz Atmaca
