İNCİNMİŞSİN
Bırak safsatayı otur yerin bil
Sözlerin ham çıktı, yetmez çeyrek dil
Kimden ne gördün ki çaldın durdun zil
Benim güzel abim, sen incinmişsin.
Kendini bilenler yapar mı kibir?
Dünya da noktayız, değiliz kebir
Başımız sonumuz bir metre kabir
Benim güzel abim, sen incinmişsin.
Lüzum yok reklama kalsın basını
Adam olan bilir, merdin hasını
Kalan sağlar bizim tutma yasını
Benim güzel abim, sen incinmişsin.
Kemlikten kim görmüş hayır hasenet?
Şükür ki olmadık ele muhannet
Vefa, dostluk bildik; yoktu hıyanet
Benim güzel abim, sen incinmişsin.
Bunları kim, niye yazdırdı sana?
Hoş görü, tevazu yeterdi bana
Lafın ucu değdi inceden cana
Benim güzel abim, sen incinmişsin.
Fikir ile akıl, düşünür serde
Düşmeyiz tongaya kalmayız yerde
Mevla düşürmesin çaresiz derde
Benim güzel abim, sen incinmişsin.
Kusur arıyorsan kendinde ara
Baştan aşağıya hele bir tara
Acı söz bırakır kalplerde yara
Benim güzel abim, sen incinmişsin.
İncinsen de incitme şu tatlı canı
Taş değil imanım sol göğüs yanı
Hepimiz yolcuyuz dönen yok hanı
Benim canım abim, sen incinmişsin.
